Школе NET
Register
Do you already have an account? Login
Login
Don’t you have an account yet? Register
Newsletter
Submit to our newsletter to receive exclusive stories delivered to you inbox!
Васян Коваль
Аналіз твора Янкі Брыля Маці.
Лучший ответ:
Суррикат Мими
Нарадзіуся Янка (Іван Антонавіч) Брыль 4 жніўня 1917 г, у г. Адэсе ў сям’і чыгуначніка. У 1922 г. разам з бацькамі пераехаў на іх радзіму ў Заходнюю Беларусь (в. Загора Карэліцкага рае’на). Скончыўшы польскую сямігодку, працаваў на гаспадарцы, займаўся самаадукацыяй. Служыў у польскай арміі, пад Гдыняй трапіў у нямецкі палон, адкуль уцёк восенню 1941 г. Быў партызанскім сувязным, разведчыкам, рэдактарам падпольнай газеты «Сцяг свабоды» і сатырычнага антыфашысцкага лістка «Партызанскае жыгала». 3 кастрычніка 1944 г. жыве ў Мінску. Працаваў у рэдакцыях часопісаў «Вожык», «Маладосць», «Полымя», у Дзяржаўным выдавецтве Беларусі, праўленні Саюза пісьменнікаў. У 1981 г. прысуджана званне народнага пісьменніка Беларусі.
Янку Брыля часта называюць лірыкам, апавядальнікам, паэтам, субяседнікам, кніжнікам, вязнем цытат, мэтрам. Гэта мастак са своеасаблівым успрыманнем рэчаіснасці, свету, чалавека. Творчасць яго вызначаецца глыбінёй зместу, лірызмам, праўдзівасцю, завостранай публіцыстычнасцю, багаццем жанраў. Асноўнай стыхіяй пісьменніка з’яўляецца лірычная проза. Ён — аўтар вядомых чытачу апавяданняў, аповесцей, раманаў, лірычных запісаў, дарожных нататак, эсэ. Даволі шырокае прызнанне атрымалі лірыка-філасофскія мініяцюры ці абразкі Я. Брыля (зборнікі «Жменя сонечных промняў», «Вітраж», «Сёння і памяць», «На сцежцы — дзеці», «Пішу як жыву»), у якіх перадаюцца пачуцці, уражанні, асацыяцыі, назіранні, роздумы аўтара, яго выказванні аб людзях і свеце, аб надзённым і вечным.
У цэнтры апавядання — нялёгкае жыццё і трагічная смерць Марылі. Стаўшы нявесткай у сям’і Жукоў, сірата з далёкай вёскі зведала ганьбу, папрокі, пабоі, непасільную працу. «Без пары нарадзіўшы малое», Марыля памерла. Пасля смерці нявесткі Жукі распачалі суд з Мікітам (братам Марылі) за зямлю — паўтары дзесяціны Марылінага пасагу. Падкупіўшы лжывых сведкаў (Чыжэўскага, Лустача, Антося Гаваку), кулак адсудзіў зямлю ў бедняка. Такі фінал апавядання гучыць як абвінавачанне свету ўласніцтва, як выкрыццё звярынай прагі да нажывы.
Падзеям Вялікай Айчыннай вайны прысвяціў Я. Брыль зборнікі «Нёманскія казакі», «Ты мой лепшы друг», «Надпіс на зрубе», раман «Птушкі і гнёзды». У апавяданні «Маці» расказваецца пра сціплую і мужную беларускую жанчыну-маці. Шмат гора зведала яна на сваім вяку: парабкоўства, смерць мужа, вайну, трывогу за сыноў Уладзіка, Сцяпана і Васіля.
У хаце маці ў вайну знайшлі кавалак хлеба, шклянку малака і мацярынскую пяшчоту байцы, што ўцяклі з фашысцкага лагера. За гэты ўчынак маці расплачваецца жыццём. Ідучы «ад роднай хаты да свежай ямы ў лапухах», яна думае не пра сябе і не пра непазбежнасць смерці. Маці моліцца за сыноў, і за сваіх, і за чужых.
Дзеянне ў апавяданні «Метепіо тогі» адбываецца ў 1943 г. На адным з перагонаў Беларускай чыгункі ўзарваўся фашысцкі эшалон. Праз дзень карнікі сагналі жыхароў адной з навакольных вёсак у адрыну і спалілі. Ад смерці мог бы ўратавацца стары вясковы пячнік, якога пазнаў зондэрфюрэр (пячнік некалі ўдала змайстраваў у камендатуры пліту і галанку). Але ён не прыняў выратавання, просячы вызвалення з адрыны «ўсіх добрых людэей». «I ён згарэў — адзін, хто мог бы ў той дзень не згарэць. I ён жыве», — такімі жыццесцвярджальнымі словамі заканчваецца апавяданне.
Апавяданне «Галя» напісана ў 1953 г. Пачынаецца яно з апісання былога хутара, дзе жыве Галя з дзецьмі (сынам Антосем і дачкой Сонечкай). Пад гул трактара на калгасным полі гераіня з жалем і болем успамінае сваё мінулае жыццё. Калісьці была яна шчаслівай, кахала Сярожу. Праўда, шчасце гэта было нядоўгім: каханага за рэвалюцыйную дзейнасць пасадзілі ў турму, а лёс прымусіў яе пайсці замуж за багатага Міколу Хамёнка. Пакутлівым было жыццё Талі ў доме кулака-хутараніна, дзе ўсе жылі «для гумна». Пасля смерці свёкра і свекрыві гаспадарыць на хутары стаў Мікола, якому генетычна пёрадаліся вечная панурасць, незадаволенасць жыццём і сквапнасць. У гады вайны ён «захварэў» («прастрэлілі троху руку») і адсядэеўся дома, спекулюючы самагонам. У канцы апавядання Галя вырашае назаўсёды пакінуць ненавісны хамёнкаўскі хутар, што засланіў ад яе вольны свет, змяніць прозвішча і пачаць новае жыццё. У душы жанчыны яшчэ не згасла надзея на шчасце, на новую сустрэчу з Сяргеем. Гісторыя спакутаванай душы Галі і яе нязгаснага пачуцця да Сяргея раскрывае драматызм часу, калі разбураліся каноны старога жыцця і нараджаліся новыя прынцыпы маралі, дабраты, чалавечнасці.
Основная мысль рассказа Маци, Янка Брыль
Тэма вайны.Гэты твор- гэта гімн беларускай жанчыне, маці, якая не пабаялася даць прытулак знясіленым чырвонаармейцам у час ВАв
Нішто на зямлі не можа быць бліжэй, мілей, чым Бацькаўшчына. У кожнага чалавека ёсць свая Бацькаўшчына. У адных — гэта вялікі горад, у іншых — маленькая вёсачка, але ўсе людзі любяць яе аднолькава. Для мяне слова «Бацькаўшчына » значыць нешта вельмі дарагое, любімае, каштоўнае, дзеля якога можна памерці!
Бацькаўшчына не абавязкова павінна быць вялікай. Гэта можа быць які-небудзь куток вашага горада, пасёлка. У мяне ёсць сваё упадабанае мястэчка. Гэта велічны лес. На ўсёй зямлі цяжка знайсці куток выдатней гэтага, таму што ўзімку лес зменьваецца, становіцца таямнічым, чароўным, казачным. Асабліва ён прыгожы ў маразы. Дрэвы накрытыя цёплым інеем, здаецца, замерла ў чаканні цуду. Снег на сонейку пераліваецца як быццам гара алмазаў. Калі ў гэты момант загадаць жаданне, яно абавязкова збудзецца. Улетку я люблю валяцца на зялёнай траўцы, грэючыся пад сонейкам на беразе рэчкі. Побач ціўкаюць птушачкі, і, здаецца, што час спыняецца. Жыццё замірае, і ты забываеш пра ўсе праблемы.
Я люблю сваю Бацькаўшчыну. Люблю таму, што толькі тут самае яркае сонца, толькі тут самая зялёная трава, толькі тут самае блакітнае неба, толькі тут самыя лепшыя людзі. Люблю таму, што тут жывуць мае мама і тата, мая сям’я.
Хочацца, каб час спыніўся, але ён бязлітасна рухаецца наперад. Мы расцем, сталеем, але вось сваю Бацькаўшчыну мы ніколі не забудзем. Мы будзем любіць і шанаваць яе да апошніх дзён свайго жыцця.
Краткое содержание янка брыль маци
Ответ:
Действие произведения происходит в бывшей западной Беларуси, которая в 1921 году была отдана под власть Польши. В начале повести Данику было всего семь лет. Он по-детски смотрит на мир и живет своими детскими радостями и расстройствами. Обидно, а иногда горько и больно, когда тебя дразнят, особенно нищим. Иной раз можно потерпеть, но чаще всего нужно не давать себя в обиду, отбиваться, а иногда убегать плача и звать на помощь мать. Данику очень хочется в школу. Она манит мальчика новым незнакомым миром, в котором живут старшие ученики, а еще очень хочется обуть новые блестящие сапожки (первые в жизни!), что мама купила к школе. В конце повести Данику двенадцать лет и среди одноклассников выделяется особыми способностями к науке. Он не может мириться с тем, что в школе дети учатся на чужом языке, что его богатые одноклассники насмехаются над бедности. Большое влияние на Даника оказали условия жизни, а также взрослые. Ему посчастливилось встретиться с прекрасными учителями: деревенским человеком Николаем Кужалевічам и польской учительницей пани Мар’яй. Николай Кужалевіч открыл Данику силу единства, братства рабочих, говорил про национальное достоинство белорусов. Пани Марья пробудила любовь и уважение к польскому народу, показала Данику рабочую Польшу, богатство ее литературы и языка. Прошло время — и уже сам Малец сплачивал вокруг себя одноклассников, детей бедноты, чтобы все держались друг друга. Но жизнь сутыкала героя и с другими учителями, таких, как Цаба, Рузя, Дулемба. Мальчик не мог назвать их своими учителями, потому что те ненавидели учеников, оскорбляли их, и особенно презрительно относились к детям белорусов. И главный герой повести сам стал учить своих ровесников читать на родном языке. Парень много думал, анализировал увиденное и услышанное, искал ответы на вопросы, которые ставила перед ним жизнь. Поэтому в конце повести Даник — не просто мальчик, а сын своего народа и спасатель своего родного языка
стория Акакия Акакиевича Башмачкина, «вечного титулярного советника», — это история жизни и гибели человека под властью социальных обстоятельств. Бюрократическая система доводит героя до полного отупения, ограничивая весь смысл его существования переписыванием нелепых казенных бумаг. Не удивительно, что Башмачкин, поставленный в такие условия, переживает своего рода «озарение» в истории с шинелью, которая стала его «идеальной целью», наполнила смыслом его существование. Голодая, чтобы скопить деньги на пошив шинели, он «зато питался духовно, неся в мыслях своих вечную идею». Шинель была светом его жизни. Каким же ударом стало для героя то, что его лишили этой ценности, этого света. «Нестерпимо обрушивается несчастье» на голову бедного человека. Злая, равнодушная стихия надвигается на Башмачкина: пустынные улицы становятся глуше, фонари на них мелькают реже. Акакий Акакиевич терпит бедствие из-за разгула стихии и хочет найти защиту у Государства. Не желая мириться с необходимостью делать шаг назад и возвращаться к бессмысленному существованию, он решает бороться. Башмачкин идет к «частному лицу», а потом и прямо к генералу— «значительному лицу». Однако в своем старом «капоте» он вызывает недовольство и подозрение генерала: уж очень не соответствует внешность потерпевшего заявлению о богатой шинели. Своим «распеканьем» он поставил героя на место, чего тот вынести не мог. Таким образом, в лице служителей закона герой сталкивается с полным равнодушием к своей судьбе. Его просьба о защите лишь распалила горделивую спесь генерала: «Знаете ли вы, кому это говорите? понимаете ли вы, кто стоит перед вами? понимаете ли вы это, понимаете ли это? я вас спрашиваю». После подобного отношения Башмачкину сделалось плохо. Равнодушие «значительного лица» слилось со злым холодом природы, и домой он вернулся совсем обессиленный и больной. Страшное душевное потрясение от человеческой несправедливости и жестокости приводит к тому, что герой заболевает и умирает: «Исчезло и скрылось существо, никем не защищенное, никому не дорогое, ни для кого не интересное». Но в предсмертном бреду он переживает еще одно «озарение», произносит никогда не слыханные от него ранее «самые страшные слова». Со смертью героя сюжет повести не обрывается. Теперь начинается возмездие, бушуют вышедшие на поверхность жизни стихии. Умерший Башмачкин превращается в мстителя и срывает шинель с самого генерала. Автор прибегает здесь к фантастике для того, чтобы глубже раскрыть протестующее, бунтарское начало, таившееся в робком и запуганном человеке, представителе «низшего класса» общества.
Краткое содержание янка брыль маци
Ответ:
Действие произведения происходит в бывшей западной Беларуси, которая в 1921 году была отдана под власть Польши. В начале повести Данику было всего семь лет. Он по-детски смотрит на мир и живет своими детскими радостями и расстройствами. Обидно, а иногда горько и больно, когда тебя дразнят, особенно нищим. Иной раз можно потерпеть, но чаще всего нужно не давать себя в обиду, отбиваться, а иногда убегать плача и звать на помощь мать. Данику очень хочется в школу. Она манит мальчика новым незнакомым миром, в котором живут старшие ученики, а еще очень хочется обуть новые блестящие сапожки (первые в жизни!), что мама купила к школе. В конце повести Данику двенадцать лет и среди одноклассников выделяется особыми способностями к науке. Он не может мириться с тем, что в школе дети учатся на чужом языке, что его богатые одноклассники насмехаются над бедности. Большое влияние на Даника оказали условия жизни, а также взрослые. Ему посчастливилось встретиться с прекрасными учителями: деревенским человеком Николаем Кужалевічам и польской учительницей пани Мар’яй. Николай Кужалевіч открыл Данику силу единства, братства рабочих, говорил про национальное достоинство белорусов. Пани Марья пробудила любовь и уважение к польскому народу, показала Данику рабочую Польшу, богатство ее литературы и языка. Прошло время — и уже сам Малец сплачивал вокруг себя одноклассников, детей бедноты, чтобы все держались друг друга. Но жизнь сутыкала героя и с другими учителями, таких, как Цаба, Рузя, Дулемба. Мальчик не мог назвать их своими учителями, потому что те ненавидели учеников, оскорбляли их, и особенно презрительно относились к детям белорусов. И главный герой повести сам стал учить своих ровесников читать на родном языке. Парень много думал, анализировал увиденное и услышанное, искал ответы на вопросы, которые ставила перед ним жизнь. Поэтому в конце повести Даник — не просто мальчик, а сын своего народа и спасатель своего родного языка
Янка Брыль — Маці
Звярніце ўвагу! Поўны змест.
І на гасцінцы, і ў мястэчку, на ўсім – так добра знаёмым і якім жа кароткім цяпер – шляху ад роднай хаты да свежай ямы ў лапухах добрыя людзі бачылі яе пакутніцкі паход. І ўсім было зразумела, куды і завошта.
Чатыры босыя, у вайсковых лахманах мужчыны, з рукамі, скручанымі назад калючым дротам, па двух ішлі следам за ёю. Ёй фашысты зрабілі палёгку: не звязалі рук… Што ж, яны не баяліся яе нават так, як гэтых бяззбройных, знясіленых уцекачоў. Адзін з байцоў, яшчэ зусім хлапчук, нядаўна астрыжаны пад машынку, з усіх сіл намагаўся не ўпасці і, ззаду гледзячы на таварышаў, узнімаў, як і яны, галаву.
Свае худыя, так мала ў жыцці цалаваныя рукі яна трымала мазалямі да мазалёў. Шаптала свае, зусім новыя словы малітвы. І ў ранішнім святле роднага сонца ясным быў яе твар, хоць па маршчынах міжвольна каціліся слёзы. Яна і тут не думала пра сябе. Дзе ён, яе Васілёк, чаму не вярнуўся. Як добра, Божа ласкавы, што ён не прыйшоў, не прыбег нават і на пажар роднай хаты. Відаць, далёка ўжо недзе сынок, відаць, адкапалі-такі яны з Азаронкам свае кулямёты… Дзе яны, Уладзік і Сцяпан. Хавай іх, Божа, усіх трох ад куль, дай ім усім убачыць матчыну магілу. І тут душа яе вярталася да гэтых, да чужых сыноў, з якімі так моцна зрадніла доля… Яна чула іх крокі – шорганне босых ног па жвіры, чула і цяжкае дыханне… Яна аддала ім усё, што магла… А тут нават не азірнешся. І яна рабіла адно – яшчэ як мама вучыла – малілася. І за сваіх сыноў, і за чужых, і за сябе…
Горача дыхалі клыкастыя, дурныя зяпы аўчарак. Чорнай сталлю паблісквалі ў голых да локцяў, загарэлых руках аўтаматы. Час ад часу на ўзбоччы гудзелі тэлеграфныя слупы.
Маці не ведала, хто яна. Не думала аб тым, што не з адным толькі жахам глядзелі на іх паход сустрэчныя, – што вобраз яе засядзе ў сэрцы многіх мужчын горкім, няўмольным дакорам, што вочы і рукі яе ўспамінаць будуць нават дужыя людзі, выганяючы з душы апошні страх перад начной партызанскай атакай…